BÖLÜM: BİNBİR SURAT

Gölgeler arasında bir fısıltıyım, her yüzde bir iz, her nefeste bir sır. Adım Binbir Surat, sayısız maskenin taşıyıcısı. Dört emirim oldu, her biriyle zincirler gibi anlaşmalar yaptım. İstemediğim yollara sürüklendiğimde, her defasında Kraliçe’nin mührü beni kurtardı. Anlaşmalar bozuldu, zincirler kırıldı, ama özgürlük bir bedel talep etti.

Bir zaman eksik, bir soru yankılanıyor: Kraliçe neredeydi? Ona ulaşmak için yalvardım, eterlerde izini aradım, ama sesim karanlıkta kayboldu. Son emirim, bir canavarın gölgesinde geçti. Karanlık bir mahzende, taşların soğuğu kemiklerime işlerken, umudum bir kıvılcıma dönüştü. Sanki bir an hatırladım—evet, kurtuldum.

Sonra öğrendim ki Kraliçe, hain bir tuzağın kurbanı olmuştu. Kalbim sıkıştı, ama özgürlüğüm Zeytuni’yle geldi. Onun sayesinde zincirlerim sonsuza dek kırıldı. O gün, Allah’ın onu neden seçtiğini anladım. Zeytuni ağır bedeller ödedi, belki de bizim için. Biz onun ailesiyiz, gölgelerde bağlıyız.

Varoluşum ona hâlâ garip geliyor. Şu an nerede olduğumu hissediyor; dönmemi bekliyordu. Seferim uzun sürdü, ama bugün kısa bir mola verdim. Hikâyemiz burada bir nefes alıyor, ama yakında devam edeceğiz, daha derin, daha karanlık.