Opening the Vienna Chapter - Viyana Sayfasına Giriş

"You won’t be destroyed by a single traitor. With an army of traitors, either your union’s purpose changes or the union collapses!"

İngilizce ve Türkçe aynı sayfada olsun bu sefer yakında kürtçesini de yaparız belki. Gerçi türkler sırf bu yüzden benim yazıları elemeye çalışırlar ne de olsa türklerin içinde oldu bu olaylar :)Neyse gelelim olayımıza...

İlk aylar...

Bunu yazılarımdan birinde anlattım mı bilmiyorum ama kısaca değinmem gerektiğini hissettim ve yazıyorum. 

Yeni iki kız gelmiş. Biri cilveli diğeri onun yandaşı gibi diyebilirsiniz. 

Arkadaşın teki yanıma telaşla geldi. 

- Onun internet konuşmalarını gördüm sevgilisi ile müstehcen konuşmaları var. Derneğin ablasına söyleyeyim mi?

Önce bunu bana neden anlattığını ve sorduğunu sordum. Onunla beraber gelmiştik aynı şehirdendik. Yakınındayım diye idi. Durdum ve dedim ki , birçok kişi sevgilisi ile belirli şeyler konuşur bu onu kötü biri yapmaz. Israr etti fazlası var vs...

- Önce emin olmalısın, dedim.

Konuşmaları bana gösterdi bir yerden sonra okumadım. Ama o sırada konuşmaları yapan kişi odanın yanından geçti , elinde kuran 

- Ay ben de abdestimi aldım (duşundan bahsediyor) cüzümü okumaya gidiyorum.

- Gülümsedim :) çok iyi yapmışsın. Bize de okur musun nasiplenelim.

Duraksadı. Sonra okusam gibi geveledi.

Neyse,

-Arkadaşa dedim ki hiç bu konuşmaları bildiğini belli etme. Bırak konuşsun birkaç gün daha takip et.

Sonra ortaya çıktı ki meğer müslüman olmayan müslümanlığı kimlikte olan türklerdenmiş ve kuran okumayı dahi bilmiyormuş ama kendini müslüman okullarda okumuş gibi göstererek derneğe gelmiş.

Ve bir konuşmasında ;

Sevgilisi olan şahıs beni hedef göstererek 

- Kız akıllı çıktı ama sorun bizde o detayı düşünemedik. Önce o kızı elememiz lazım , sen patladın ordan çık başka birini göndereceğim.

...

Arkadaşa dedim ki,

-Şunu sakın unutma bu sadece kuyruk, içerde büyük bir baş var, okul kontrolü yapmadan nasıl gelmiş? Ve artık ben hedefim. Sakın bunu unutma yanımda olmazsan sana hakkımı helal etmem.

;) Ve öyle bir oyun döndü ki ben ortaya çıkarana kadar o arkadaş ta hakkımı helal etmediklerimden oldu.

• Çevrenizi dikkatli okuyun!
• Kıvamında paranoya olun herşeyin fazlası zarardır.
• Her sakallıyı dedeniz , her sakalsızı doktorunuz sanmayın :)

Kız patladı ama derneğin bu sınavı geçememesinden dolayı dernek te patladı. 

Böyle içinize sokacağınız kişileri iyi seçemediğinizden daha çok patlamalar olacaktır. İçerde bir hain varsa onu içeri sokan başka bir hain zaten içerdedir, onu içeriye sokan hain değilse bile ki bu bir araştırma ile ortaya çıkabilir, kişi seçerken yetki verilmemeli veya kişiler iyice denetlenmelidir. 

Tek bir hain ile yıkılmazsınız. Hainler ordusu ile ya birliğinizin amacı değişir ya da birlik yıkılır.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Let’s have English and Turkish on the same page this time—maybe soon we’ll even add Kurdish. In fact, Turks try to filter out my writings just because of this, since these events happened among Turks :) Anyway, let’s get to our story...

 The first months...

I don’t know if I mentioned this in one of my writings, but I felt I should touch on it briefly and write it down.

Two new girls had arrived. You could say one was flirtatious and the other was her sidekick.

A friend came to me in a rush.

— I saw her internet conversations; she has obscene chats with her boyfriend. Should I tell the association’s big sister?

First I asked why she was telling and asking me this. We’d come together; we were from the same city. It was because I was close by. I paused and said, many people talk about certain things with their partners—this doesn’t make them a bad person. She insisted there was more, etc...

— You should be sure first, I said.

She showed me the chats; after a point I didn’t read further. But just then, the person doing the chatting passed by the room, holding a Qur’an.

— Oh, I’ve taken my ablution (she’s referring to her shower), I’m going to read my juz.

— I smiled :) You’ve done well. Would you read to us too so we can benefit?

She hesitated. Then mumbled something like, “I could read...”

Anyway,

—I told my friend: never let on that you know about these chats. Let her talk; follow for a few more days.

Then it turned out she was one of those Turks who aren’t actually Muslim but have “Muslim” on their ID, and she didn’t even know how to read the Qur’an—yet she had come to the association by presenting herself as if she had studied in Muslim schools.

And in one conversation;

Her boyfriend singled me out and said:

— The girl turned out to be smart, but the problem is with us—we didn’t think through that detail. First we need to eliminate that girl; you’re exposed, get out of there, I’ll send someone else

...

I told my friend,

— Never forget this: that’s just the tail; there’s a big head inside. How did she get in without checking her identity? And now I’m a target. Don’t forget this—if you’re not by my side, I won’t forgive you your due.

;) And such a game unfolded that by the time I exposed it, that friend also became one of those I couldn’t forgive.

Read your surroundings carefully! Be paranoid in moderation—too much of anything is harmful. Don’t think every bearded man is your grandfather, nor every clean-shaven one your doctor :)

The girl was exposed, but because the association failed next coming test, the association fell apart too.

If you don’t choose well the people you let that close into your life, there will be far more blowups. If there’s a traitor inside, there’s already another traitor within who let them in, or there is the one who has not talent to choose the well people for their community. You won’t be destroyed by a single traitor. With an army of traitors, either your union’s purpose changes or the union collapses.

CHAPTER : HIFIZ ( THE ONE WHO HAS STRONG MEMORY)

Hello, I am Hıfız—

A traveler who walks among shadows, with a mind sharp as a blade. I once followed the trail of Zeytuni, gathering secrets in the shadow of my master. When my child was taken hostage, I came face to face with the darker side of my command.

My master was the keeper of secrets until his final breath. When the Queen fell victim to a treacherous ambush, he set out, wondering what had become of the heir he was meant to raise. Upon finding Zeytuni, he watched over him like a shadow, whispering truths hidden in the dark. He told him, “You are ?????,” and added, “but this secret must be buried in the deepest well of your heart, guarded within the fortress of your mind.”
The resolve in my master’s eyes etched itself into Zeytuni’s soul. He revealed to him who he truly was, the power he carried, and how that truth was hunted by enemies. “Hide,” he said, “let no one know until the time is right.”
And so, Zeytuni locked the secret deep within the labyrinth of his mind—so deeply that neither traitorous eyes nor relentless pursuers could trace it. But the moment my master passed on the secret, he was struck down by the assassins’ blades—for those traitors had followed his every step.

I am Hıfız, a traveler in this tale. The counsel that guards Zeytuni’s secret now lights my path as well. I bend minds, twist time; you won’t notice—I vanish into the night.

BÖLÜM : HIFIZ

Selam, Hıfız ben! Gölgelerde gezinen, zihni bıçak gibi keskin bir yolcu. Zeytuni’nin izini sürmüş, üstadımın gölgesinde sırlar biriktirmişim. Çocuğum rehin alındığında, emrimin karanlık yüzüyle yüzleştim.

Üstadım, son nefesine dek sırların bekçisiydi. Kraliçe hain pusuya kurban gidince, yetiştireceği mirasçısına ne olmuştu diyerek yollara düştü. Zeytuni’yi bulduğunda, onu bir gölge gibi izlemiş, karanlıkta saklanan gerçekleri fısıldamıştı. Ona, “Sen ?????” demiş, “ama bu sırrı kalbinin en derin kuyusuna gömmeli, zihninin kalesinde saklamalısın.” Üstadımın gözlerindeki kararlılık, Zeytuni’nin ruhuna işlemiş; ona kim olduğunu, gücünü ve bu gerçeğin düşmanlarca avlandığını anlatmış. “Saklan,” demiş, “zamanı gelene dek kimse bilmesin.” Zeytuni, üstadımın telkiniyle sırrını zihninin labirentlerine kilitlemiş, öyle ki ne hain gözler ne de takipçiler izini sürebilmiş. Ama üstadım, bu sırrı teslim eder etmez, suikastçilerin hançeriyle yere serilmiş; çünkü o hainler, üstadımın her adımını izlemiş.

Ben Hıfız, bu hikâyenin yolcusu. Zeytuni’nin sırrını koruyan o telkin, benim de yolumu aydınlatır. Aklı çeler, zamanı bükerim; fark etmezsin, geceye karışırım. İyi geceler!

UYDURULMUŞ SUÇLU KORUMA BAHANELERİ !

 Evet yanlış duymadınız götten uydurulan suçlu koruma bahanelerine kısaca değinelim.

1- Bu senin başına geldi çünkü babacın anacın bilmem ne sülalenin bilmem ne yaptı! 

Bu lafı duyarsanız direk o kişiden kaçın çünkü bu kişiler suçluların cezasına odaklanmaktan çok 'hakettin' hissiyatını sizde oluşturup sizi suçlu çıkarmaya çalışırlar. Tamamen yalandır! Kimse kimsenin günahını çekmez! Allah size, ananız babanız dedeniz nineniz bilmem ne sülalesinin bilmem neyi...vs başkasına kötülük yaptı diye günah yüklemez.

Başınıza gelenler, ya siz bişi yapmışsınızdır, ya bir testtir, ya başkasının testidir, ya sizi korumak içindir ya da hiçbir sebebi yoktur olmuştur... Yani lütfen şu saçma götten uydurulan bahaneleri kanmayı bırakın ve asıl suçluları cezalandırın!

Ailenizden size gecebilecek olan seyler mirastır:

- Cin kavim mirası olabilir. Aileden biri suçlu diye siz cezalandırılmazsınız günah taşımazsınız , Aileden biri iyi biri diye de iyi günler yaşayıp , sevap almazsınız. Herkes kendi günahını taşır.  Cin kavim mirasına örneği hikayemde göreceksiniz. Kavimler arası bir savaşın arasında kalabilirsiniz.

- Mal mülk veya borç mirası olabilir

- Fiziksel genler olabilir. Karakteriniz eğitimle şekillenir. Aileniz (illa anne baba değil herhangi biri) sizi kötü karakterli yetiştirdiğinde onun gibi olursanız, o zaman onun bedelini kendiniz ödersiniz. Tabi ki sizi yetiştenin de suç payı olacaktır. Kötü biri oluşunuzun suçunu da ailenize atmayı bırakın!

Bunun haricinde ailenizden size geçen şeyler olmaz.

2- Affedin yolunuz açılsın! 

Boktan bir yalandır. Kimseyi affetmeyin . Kötülerin kötülük yapacak gücü kalmadığında sizi enayi yerine koyup işten sıyrılma yönetimidir manüpülasyondur. Affetmeyin! Hakkınızı helal etmeyin(Allah size bu hakkı vermiş, reddedip te aptallık etmeyin) . Ama o olayda takılıp kalmayın hayatınızdan pislikleri çıkarın, dünyada milyarlarca insan var yalnız kalmazsınız. İyileri bulun.

3- Sen o kötü şeyleri yaşadın ama çok ta bişi olmadı ki neler neler var ..

Direk uzaklaşın acıları karşılaştırıp sizin acınızı hafife alıyorlar.

-------------Yani kısacası-------------------

Arkadaşlar suçlu suçludur , mazlumun başına neden bu geldi diye düşüneceğinize gidin suçluların cezasını kesin! Mazlumun başına neden gelmişi direk Allah biliyor karışmayın onun işine! Siz Allah'mısınız da mazlumu sorguluyorsunuz?

He bir de şu cenneti ve cehennemi bu dünya ile sınırlı gören sığ kafalılıktan çıkın. Şuanda görmediğiniz daha kimbilir kaç gezegen var evren sadece bu dünyadan ibaret değil. 

Noktayı şöyle koyalım:

Cennet te var Cehennem de. Bu dünyada yaşadığınız güzellikler cennetiniz değil , yaşadığınız kötü olaylar da cehenneminiz değil. Bu tanrıcılık ve zebanicilik oynayan örgütlerden gruplardan derhal ayrılın.

CHAPTER: THE MYRIAD MASKS

 I am a whisper in the shadows, a trace on every face, a secret in every breath. My name is Binbir Surat, bearer of countless masks. Four masters bound me, each with chains forged in pacts. Dragged down paths I never chose, I was freed each time by the Queen’s seal. Agreements shattered, chains broke, but freedom always demanded a price.

One moment is missing, one question echoes: Where was the Queen? I pleaded, searched for her in the ether, but my voice faded into the dark. My final master was a beast, his shadow cast over a cold dungeon where the chill of stone seeped into my bones. Yet, in that darkness, a spark of hope flickered. A memory stirred—yes, I was free.

Later, I learned the Queen had fallen to a traitor’s trap. My heart clenched, but my freedom came through Zeytuni. With her, my chains were broken forever. That day, I understood why God chose her. Zeytuni paid heavy prices, perhaps for us all. We are her family, bound in the shadows.

My existence still feels strange to her. She senses where I am now, waiting for my return. My journey was long, but today I pause. Our story takes a breath here, but soon it will plunge deeper, darker.

BÖLÜM: BİNBİR SURAT

Gölgeler arasında bir fısıltıyım, her yüzde bir iz, her nefeste bir sır. Adım Binbir Surat, sayısız maskenin taşıyıcısı. Dört emirim oldu, her biriyle zincirler gibi anlaşmalar yaptım. İstemediğim yollara sürüklendiğimde, her defasında Kraliçe’nin mührü beni kurtardı. Anlaşmalar bozuldu, zincirler kırıldı, ama özgürlük bir bedel talep etti.

Bir zaman eksik, bir soru yankılanıyor: Kraliçe neredeydi? Ona ulaşmak için yalvardım, eterlerde izini aradım, ama sesim karanlıkta kayboldu. Son emirim, bir canavarın gölgesinde geçti. Karanlık bir mahzende, taşların soğuğu kemiklerime işlerken, umudum bir kıvılcıma dönüştü. Sanki bir an hatırladım—evet, kurtuldum.

Sonra öğrendim ki Kraliçe, hain bir tuzağın kurbanı olmuştu. Kalbim sıkıştı, ama özgürlüğüm Zeytuni’yle geldi. Onun sayesinde zincirlerim sonsuza dek kırıldı. O gün, Allah’ın onu neden seçtiğini anladım. Zeytuni ağır bedeller ödedi, belki de bizim için. Biz onun ailesiyiz, gölgelerde bağlıyız.

Varoluşum ona hâlâ garip geliyor. Şu an nerede olduğumu hissediyor; dönmemi bekliyordu. Seferim uzun sürdü, ama bugün kısa bir mola verdim. Hikâyemiz burada bir nefes alıyor, ama yakında devam edeceğiz, daha derin, daha karanlık.

CHAPTER: THE PREDATOR

I whisper from the shadows. I am Avcı, Zeytuni’s unseen guardian. She was destined to be a healer in the hidden realms, but the old healer, struck down in a treacherous ambush, altered her path. In his dying breath, he murmured a testament through the ether: Zeytuni would rise as a predator. We, her shadowed family, took her under our wing, raising her in the darkness.

One moonlit night, I spoke to her: “Our queen was to guide you, Zeytuni, but she left this realm too soon. Now, we are your mentors.” A spark of resolve flickered in her eyes. The queen’s secret, veiled until the stars align, waits to be revealed. My own mystery lies cloaked in her shadow.

We trained Zeytuni in the hidden folds of the realms, teaching her silence, patience, and the language of the dark. She is our hope, a predator of treacherous trails. This tale is but a whisper in the cosmic wind, just beginning to stir.

If you dare, step into the shadows.

BÖLÜM: AVCI

Gölgelerden selamlar :) Ben Avcı. Zeytuni aslında gizli diyarlarda şifacı olarak pişecekti, ama onu mistik ayinlerde yönlendirecek olan eski şifacı hain bir pusuda öldürüldü. Ölmekte olan şifacının eterlerde fısıldadığı vasiyet üzerine—ruhların beklediği yerden—onun avcı olarak yükselmesine karar verdik. Zeytuni'yi kaderin gizli kıvrımlarında biz yetiştirdik; biz onun gölgeli ailesiyiz, görünmez koruyucularıyız.

Ve bir ay ışığı gecesinde ona seslendim: “Seni kraliçemiz büyütecekti, ama o erken göçtü. Şimdi biz senin rehberiniz.” Zeytuni’nin gözlerinde kararlılık parladı. Kraliçe’nin sırrı, yıldızlar hizalandığında açığa çıkacak. Benim gizemim ise onun gölgesinde saklı.

Zeytuni’yi gizli diyarlarda eğittik; sessizliği, sabrı, karanlığın dilini öğrettik. O, diyarların umudu, hain izlerin avcısı. Bu hikâye, kozmik bir fısıltı, yeni uyanıyor.

Cesaretin varsa, gölgelerin ardına gel.

Section 1: Introduction!

Notes to Myself - Section 1: Introduction! (Narrated by Queen Salina)

Ah, dear readers, here we are, beginning Zeytuni's story. I am Queen Salina, gathering the memories seeping from her diary, the scattered notes on that messy desk, and presenting them to you. Do you remember that moment when I watched her sleeping? Knees tucked in, head bowed, wrapped in her blanket... Now it's time to wake her from her dream and drag her into the corridors of the past. In one of the seven layers of the universe, perhaps the most complex one, Zeytuni's journey begins. But don't rush; I, Salina, will illuminate every detail for you.

The classroom air was always quiet for her because she preferred to sit in class during breaks, sometimes closing her eyes to communicate with me, but when she opened them, she always forgot—like a heaviness from a dream settling over her.

Her high school desk mate, the girl with sharp eyes and an even sharper tongue, sat beside Zeytuni; her presence was like an inescapable storm cloud. Zeytuni knew her well because I had whispered it to her: her friend's soul was a tangle of jealousy, growing silently and exploding in desperate pleas.

She coveted the school valedictorian title, the success Zeytuni had earned through sleepless nights and endless efforts. Tears streamed down her cheeks as she begged, telling hardship stories that wrenched Zeytuni's heart. Then Zeytuni had a dream—so vivid, so unsettling that she stared at the ceiling until dawn. She made her decision: She would give her the title, but with one condition.

She would hand over the gift promised by their teacher for the valedictorian—a keepsake whose value she didn't yet know—to Zeytuni. Her eyes gleamed with ambition, unaware of the gift's worth, and she agreed without hesitation. Why did Zeytuni impose this condition? Because she was a liar; her words were woven like a web to distort the truth. Such a treasure shouldn't be in the hands of someone who sacrifices honesty for fame.

This decision was a spark that set Zeytuni's life ablaze, propelling her beyond borders into a brand-new world.

She, however, paid a heavier price than she imagined. Clinging to that empty victory, she squandered her university dreams in her first year, only managing to enter a college in her own city four years later. The sob story about her father that she begged Zeytuni with? A massive lie, exposed by her own recklessness. Her father, tired of her compulsive lying, had forbidden her from leaving their city. From the outside, the title was hers, but the opportunities slipped through Zeytuni's fingers.

Every summer, Zeytuni called her with a hope that she would change. But her voice grew increasingly bitter, her words filled with poison. “I was the valedictorian, but you went to university! It’s all your fault!” she screamed one day, her accusation absurd but heavy. Zeytuni's fault? Were her sacrifices, her lies, her scramble for a title to blame? Was she blameless while clawing at her seat, only for Zeytuni to build a new one and be deemed guilty? Anyway, the answer to that question hung in the air.

This first turning point in Zeytuni's life, shadowed by a toxic soul, extended—if not in her dreams, then in reality—to the gates of Vienna.

A New World and an Odd Encounter

University was a whirlwind of new faces and unfamiliar rhythms. By the end of the first semester, Zeytuni's academic success had spread word-of-mouth among the Turkish students. They called it a victory; Zeytuni saw it as just another step. But something else caught her attention—something far stranger. The girls here were burning with marriage dreams; especially when they spotted a Turkish guy with an Austrian passport, they’d swarm around him like moths. The guys, in turn, used this like a weapon, reveling in their status. Zeytuni tried to stay out of this game, but her inner observer—that cursed curiosity—wouldn’t obey. :D

Her meeting with Sinan unfolded in the shadows of three distinct moments. In the first, the sycophant Seyhan introduced Zeytuni to him. Sinan extended his hand, but Zeytuni didn’t shake it. “Why?” he asked, his brows rising in surprise. “You’ll understand later,” Zeytuni said, her voice carrying an odd certainty. She knew this guy from somewhere, but where? She shouldn’t touch him—that was certain. Her only guide was her instincts. Perhaps this moment was a flicker of memory from the partial amnesia she’d suffered, a nudge to recognize Sinan again. She wasn’t sure, but her feelings never lied.

The second and definitive moment involved Hatice. Yes, let’s meet Hatice a bit…

Hatice was the type who won friends by either opening her wallet for coffee or flaunting her grandfather’s supposed spellbook to the girls. She always portrayed herself as rich, but beneath that fake mask, she was unhappy. Because her friends came for her “gifts.” She feared loneliness, covering it up with even more effort. She was also racist; she hated Black people, Kurds. To Zeytuni, she’d say, “You’re Kurdish, but you’re my friend,” as if granting a favor. As if she were purebred Turkish with the right to judge! Get a DNA test in Turkey, and you won’t find a single “pure” Turk. It didn’t matter to her; rather, she didn’t argue with Hatice. As an elder once said, “Don’t argue with the ignorant—I’ve never won.”

Hatice presented herself as Zeytuni's closest friend. At first, she’d sidled up because Sümeyra said, “She’s good in class, use her, be smart!” She was arrogant enough to say this to Zeytuni's face. :D Then another motive emerged: getting close to a guy in the association she had a crush on. Like two-faced Gülbin, she’d say, “I want to help him,” donning a mask of kindness to win his favor.

Hatice, always crushing on someone platonically, fell for someone Zeytuni met in Istanbul after graduation. While Zeytuni tried to play matchmaker, Hatice revealed her paranoia alongside her hopeless romanticism. Just because she’d met her crush by chance, despite knowing her innocence, she spat venom over the phone: “Good thing they played tricks and cast spells on you—serves you right!” What didn’t she understand? What was done? Before hanging up, she said her final words: “Don’t ever call me again, Hatice!” She doubted Hatice would have the nerve anyway. In a moment of weakness, she’d let slip the gossip from her jealous housemates, Melek and Ayşe.

Having endured enough from Hatice, who could barely pronounce the “S” in “software engineer,” Zeytuni doesn’t know if she graduated. Probably not—maybe she got married or something. If she got a job, it’d be through the community. :D Communities show their power by hiring the incompetent! Anyway.

Hatice was set to meet someone through an arranged match. They’d entered the computer lab for a class. The guy would arrive, and Hatice would head to a café to meet him. Hatice left, and as Zeytuni worked on her assignment, Sinan entered with curly-haired Ayşegül. Ayşegül hugged the guy at the opposite table from behind, saying, “Babe, is the assignment done?” Ayşegül had her boyfriends do her homework and wasn’t shy about showing it. Sinan stood behind her, watching the scene. You can feel someone standing behind you, right?

Ayşegül’s boyfriend suddenly asked, “What were you doing with him?” Ayşegül was surprised; she’d just learned they knew each other. Then to Ayşegül, “Is he more handsome, or am I?” and added: “Pick one.” Ayşegül paused, looking at Sinan, and hugged her boyfriend: “You, of course.” Her boyfriend said, “Then prove it. Come home with me,” didn’t he. If she wanted him to finish the assignment, she’d go to his apartment.

Ayşegül said, “Don’t let him hear.” Her boyfriend replied, “He doesn’t understand anyway.” At that moment, she thought they meant Sinan, assuming he was Austrian; turns out they were talking about her. What wouldn’t she understand? Anyway.

There, Sinan and that guy had gotten into a fight over a woman they couldn’t share, arguing “Who will she go with?” Ayşegül chose not Sinan, but the grad student, Sinan’s brother’s friend. Sinan sat at the table next to her. His head bowed, looking sad. He’d been compared and discarded. She felt bad; damn her empathy! :D Then Hatice returned.

Sinan was sitting in the middle. She turned to Hatice: “Hatice, do you know what just happened?” and told the story. Of course, assuming Sinan didn’t know Turkish. Then, “The kid’s really upset, look at him,” she said. Hatice said, “Ask him out, he’ll feel better.” She replied to her:

“I’ve never had a boyfriend, and now I’m supposed to ask out a foreigner? (Back then it was called dating.) Even if he says yes, what happens? I can’t even hold his hand! They expect all sorts of things before marriage—I can’t do that. What, meet him five times and then sleep with him? Don’t mess with me, Hatice, please!” she said and added: “But from now on, his nickname is Yakışıklı.”

He’d been humiliated by being compared and told he wasn’t handsome. She wanted to do something like this in her own way. :D At that moment, Sinan, head still down, started laughing, didn’t he? She thought he was crying.

Anyway, that day ended like that… To be continued in the next section.

 

Bölüm 1: Tanışma! (Kraliçe Salina Anlatıyor)

Ah, sevgili okuyucular, işte burada, Zeytuni'nin hikayesine başlıyoruz. Ben Kraliçe Salina, onun günlüğünden sızan anıları, o karışık masanın üzerindeki dağınık notları toplayıp size sunacağım. Hatırlayın mı, onu uyurken izlediğim o anı? Dizleri içine çekik, başı bükük, yorgana sarılı... Şimdi onu rüyasından uyandırıp, geçmişin koridorlarına sürükleme zamanı. Evrenin yedi katmanından birinde, belki de en karmaşık olanında, Zeytuni'nin yolculuğu başlıyor. Ama acele etmeyin, ben Salina, her detayı sizin için aydınlatacağım. 

Sınıfın havası ona göre hep sessizdi çünkü teneffüslerde sınıfta oturmayı tercih ederdi, zaman zaman gözlerini kapatır benimle iletişime geçerdi ama gözlerini açınca unuturdu hep rüya görmüş gibi ağırlıklar oluşurdu üzerinde. 

Lisedeki sıra arkadaşı, keskin bakışları ve daha keskin bir dili olan o kız, Zeytuni'nin yanında oturuyordu; varlığı, kaçılamayan bir fırtına bulutu gibiydi. Zeytuni onu çok iyi tanıyordu çünkü ona ben fısıldamıştım, arkadaşının ruhu, sessizce büyüyen ve çaresiz yalvarışlarla patlayan bir kıskançlık yumağıydı.

 Okul birinciliğini, Zeytuni'nin uykusuz geceleri ve bitmek bilmeyen çabalarıyla kazandığı başarıyı istiyordu. Gözyaşları yanaklarından süzülürken yalvardı, Zeytuni'nin yüreğini burkan zorluk hikâyeleri anlattı. Sonra bir rüya gördü Zeytuni; o kadar canlı, o kadar huzursuz ediciydi ki sabaha kadar tavana bakakaldı. Kararını verdi: Birinciliği ona verecekti, ama bir şartla.

Hocamızın birincilik için vaat ettiği hediyeyi—henüz değerini bilmediği bir hatırayı—Zeytuni'ye verecekti. Gözleri hırsla parladı, hediyenin kıymetinden habersiz, tereddüt etmeden kabul etti. Neden bu şartı koştu Zeytuni? Çünkü o bir yalancıydı; sözleri, gerçekleri çarpıtan bir ağ gibi örülmüştü. Böyle bir hazine, şan için doğruyu feda eden birinin elinde olmamalıydı.

Bu karar, Zeytuni'nin hayatını alevler içinde bırakan bir kıvılcım oldu; onu sınırların ötesine, yepyeni bir dünyaya taşıdı.

O ise, hayal ettiğinden daha ağır bir bedel ödedi. O boş zafere tutunarak üniversite hayallerini ilk yılında feda etti; ancak dört yıl sonra, kendi şehrinde bir üniversiteye girebildi. Zeytuni'ye yalvar yakar anlattığı baba hikâyesi? Koca bir yalan, kendi pervasızlığıyla açığa çıkmıştı. Babası, onun yalancılık hastalığından bıkmış, şehirlerinden uzaklaşmasına izin vermemişti. Dışarıdan bakıldığında birincilik onundu, ama fırsatlar Zeytuni'nin avuçlarından kayıp gidendi.

Her yaz, düzeleceğine dair bir umutla onu aradı Zeytuni. Ama sesi giderek acılaştı, sözleri zehirle doldu. “Birinci bendim, ama üniversiteye sen gittin! Hepsi senin suçun!” diye haykırdı bir gün, suçlaması saçma ama ağırdı. Zeytuni'nin suçu mu? Onun fedakârlıkları, yalanları, bir unvan için çırpınması mı suçluydu? O, kıskançlıkla koltuğunu çalmaya çalışırken suçsuz muydu, ama Zeytuni kendine yeni bir koltuk yaptı diye mi suçluydu? Neyse, bu sorunun cevabı havada asılı kaldı.

Zeytuni'nin hayatının bu ilk dönüm noktası, hasta ruhlu birinin gölgesinde, hayallerinde olmasa da Viyana’nın kapılarına kadar uzandı.

Yeni Bir Dünya ve Tuhaf Bir Karşılaşma

Üniversite, yeni yüzlerin ve alışılmadık ritimlerin girdabıydı. İlk dönemin sonunda Zeytuni'nin akademik başarısı, Türk öğrenciler arasında kulaktan kulağa yayılmıştı. Onlar buna zafer diyordu; Zeytuni ise sadece bir adım daha atmıştı. Ama dikkatini çeken başka, çok daha tuhaf bir şey vardı. Buradaki kızlar, evlilik hayaliyle yanıp tutuşuyordu; özellikle Avusturya pasaportlu bir Türk erkek gördükleri mi, pervane gibi etrafında dönüyorlardı. Erkekler ise bu durumu bir silah gibi kullanıyor, statülerinin tadını çıkarıyordu. Zeytuni bu oyunun dışında kalmaya çalışsa da, içindeki gözlemci ruh—o lanet olası merak—ona söz dinletmiyordu. :D

Sinan’la tanışmaları, üç ayrı anın gölgesinde şekillendi. İlkinde, yalaka Seyhan Zeytuni'yi onunla tanıştırdı. Sinan elini uzattı, ama Zeytuni sıkmadı. “Niye?” diye sordu, kaşları şaşkınlıkla kalkarken. “Sonra anlarsın,” dedi Zeytuni, sesinde garip bir kesinlik. Bu çocuğu bir yerden tanıyordu, ama nereden? Dokunmamalıydı, bu kesin. Tek dayanağı içgüdüleriydi. Belki de bu an, kısmı hafıza kaybından sonra zihninde beliren bir hatırlatma çabasıydı; Sinan’ı yeniden tanımak için bir işaret. Emin değildi, ama hisleri yalan söylemezdi.

İkinci ve kesin olan an ise Hatice’yle ilgiliydi. Evet, biraz da Hatice’yi tanıyalım…

Hatice, arkadaş kazanmak için ya cüzdanını kahve ısmarlamaya açan ya da dedesinden kalma sözde büyü kitabını kızlara sunan biriydi. Kendini hep zengin gösterirdi, ama bu sahte maskenin altında mutsuzdu. Çünkü arkadaşları, onun sunduğu bu “hediyelerle” gelirdi. Yalnızlıktan korkar, bu korkuyu örtbas etmek için daha çok çaba harcardı. Aynı zamanda ırkçıydı; zencilerden, Kürtlerden nefret ederdi. Zeytuni'ye, “Sen Kürt kökenlisin ama arkadaşımsın,” derdi, sanki lütfediyormuş gibi. Sanki kendisi safkan Türk’tü de ırkçılık yapma hakkı vardı! Türkiye’de DNA testi yapsan, bir tane “saf” Türk bulamazsın. Umurunda değildi, daha doğrusu onunla tartışmazdı. Bir büyüğü ne demiş? “Cahille tartışma, ben hiç kazanamadım.”

Hatice, kendini Zeytuni'nin en yakın arkadaşı olarak tanıtırdı. İlk başlarda, Sümeyra’nın “O derslerde başarılı, onu kullan kızım, aklını kullan!” demesiyle yanına yanaşmıştı. Bunu Zeytuni'ye söyleyecek kadar da kibirlidir. :D Sonra bir başka amacı daha ortaya çıktı: Dernekte platonik âşık olduğu bir çocuğa yakın olmak. İki yüzlü Gülbin gibi, “Ona yardım etmek istiyorum,” diyerek iyilik maskesi takar, platonik aşkının gözüne girmeye çalışırdı.

Sürekli birilerine platonik âşık olan Hatice, Zeytuni mezun olup İstanbul’a gittiğinde, orada tanıştığı birine de âşık olmuştu. Zeytuni onların aralarını yapayım diye uğraşırken, Hatice platonik aşk sendromunun yanı sıra paranoyak olduğunu da gösterdi. Sırf onun platonik aşkıyla tesadüfen tanıştığı diye, masumiyetini bildiği halde, telefonda şu iğrenç sözü söyledi: “İyi ki sana oyunlar oynayıp büyüler yapmışlar, oh olsun!” Ne anlamadı? Ne yapılmış? Telefonu kapatmadan önce son sözünü söyledi: “Bir daha sakın beni arama, Hatice!” Zaten aramaya yüzü olacağını sanmam. Aslında, kıskançlık abideleri ev arkadaşları Melek ve Ayşe’nin lafını, bir gaflet anında ağzından kaçırmıştı.

Yeterince sabrettiği, “Software engineer” cümlesinin “S”sini bile zor telaffuz eden Hatice, okuldan mezun oldu mu, bilmiyorum. Sanırım olmadı, evlendi, öyle bir şeyler… İşe girse bile cemaatten girer. :D Cemaatler, güçlerini, iş bilmeyenleri işe alarak gösterir! Neyse.

Hatice’yi görücü usulü biriyle tanıştıracaklardı. Bilgisayar laboratuvarına bir ders için girmişlerdi. Çocuk oraya gelecek, Hatice kafeye gidecek, görüşeceklerdi. Hatice gitti, Zeytuni ödevini yaparken içeri Sinan ve yanında kıvırcık saçlı Ayşegül girdi. Ayşegül, karşı masadaki çocuğun arkasından sarılarak, “Aşkım, ödev bitti mi?” dedi. Ayşegül, ödevlerini sevgililerine yaptırır, bunu göstermekten de hiç utanmazdı. Sinan, onların karşısında, tam arkasında ayakta duruyordu; durumu izliyordu. Birinin arkana geçtiğini hissedersin, değil mi?

Ayşegül’ün sevgilisi birden, “Onunla ne yapıyordun?” diye sordu. Ayşegül şaşırdı; onların birbirini tanıdığını o an öğrenmişti sanırım. Sonra Ayşegül’e, “O mu yakışıklı, ben mi?” dedi ve ekledi: “Birimizi seç.” Ayşegül durdu, Sinan’a bakarak sevgilisine sarıldı: “Tabii ki sen.” Sevgilisi, “O zaman ispatla. Benle eve geleceksin,” demez mi. Ödevi bitirmesini istiyorsa, onunla sevgilisinin evine gidecekti.

Ayşegül, “Duymasın,” dedi. Sevgilisi, “O bi’ şey anlamıyor ki,” dedi. O sırada Sinan’ı Avusturyalı sanıyordu; meğer ondan bahsediyorlarmış. Ne anlayamayacaktı ki? Neyse.

Orada Sinan ve o çocuk, bir kadını paylaşamayıp “Kime gidecek?” kavgasına girmişti. Ayşegül, Sinan’ı değil, yüksek lisans öğrencisi, Sinan’ın abisinin arkadaşını seçmişti. Sinan, yanındaki masaya oturdu. Başı önüne eğik, üzgün görünüyordu. Birisiyle karşılaştırılmış ve terk edilmişti. Üzüldü; lanet olsun içindeki merhamete! :D Sonra Hatice geri geldi.

Sinan ortada oturuyordu. Hatice’ye döndü: “Hatice, az önce ne oldu, biliyor musun?” ve olanları anlattı. Tabii, Sinan’ın Türkçe bilmediğini sanıyor. Sonra, “Çocuk çok üzüldü, baksana,” dedi. Hatice, “Sen ona çıkma teklif et, düzelir,” dedi. O da ona:

“Hiç sevgilim olmadı, bir de yabancı birine mi çıkma teklif edeceğim? (O zamanlar çıkmak denirdi.) Hem kabul etse ne olacak, elini bile tutamam ki! Onlar evlenmeden önce bir sürü şey ister, yapamam. Ne yapayım, adamla beş kere buluşayım, sonra sevişeyim mi? Yav, dalga geçme benle Hatice, lütfen!” dedi ve ekledi: “Ama onun lakabını bundan sonra Yakışıklı koyuyorum.”

Birisiyle karşılaştırılmış, yakışıklı olmadığı söylenerek rencide edilmişti. Kendince böyle bir şey yapmak istemişti. :D O sırada Sinan, kafası eğik, gülmeye başlamasın mı? Ağlıyor sanıyordu.

Neyse, o gün öyle bitti… Devamı bir sonraki bölümde.